

Eeej... Çanë shkëmbin, doli drita,
o gur i gjallë...
U bë strehë për jetë të jetëve,
përmbi çdo ballë...
Në fillim ishte Shkëmbi!
Ai që goditi Moisiu në shkretëtirë,
Ai që ndoqi etërit tanë nëpër shekuj!
Sipas Shkrimit të Shenjtë,
te 1 Korintasve 10:4: "Dhe të gjithë pinë të njëjtën pije shpirtërore,
sepse pinin nga Shkëmbi shpirtëror që i ndiqte; dhe ai Shkëmb ishte
Krishti!"
Kisha,
e lindur si Edelweiss në katakombë,
tani ngrihet nga çarjet e shkëmbit!
“Nu ḫišwanzi pir...
Ḫarpami ḫanda!”
“Molloson Basileus...
Petra zosa!”
Nga varret e gërmuara të Ilirisë,
nga errësira e hipogeve të lashta,
Kisha deklaron fitoren!
Edelweiss nuk është më një lule e fshehur nën dhe.
Ajo
ka gjetur strehën e saj.
Shkëmbi që e mbron,
Shkëmbi që u ça për të,
është Vetë Krishti!
Petra Mystica u shndërrua
në Gurin
e Qoshes!
“Mi Apa cen:
Larth...
Petra salutis!” “Petra autem erat Christus...
In aeternum non movebitur!”
O Edelweiss, o lule e bardhë,
mbi shkëmb të gjallë!
Krishti është Kulla, është Drita,
përmbi çdo tmerr e mall! (ooh-aaah)
Le të çarren shkëmbinjtë e historisë!
Gjaku ilir dhe shpirti i lashtë gjetën përmbushjen.
Kisha qëndron e patundur sepse rrënjët e saj janë ngulur në Atë
që mundi vdekjen.
Çarjet e Shkëmbit
janë plagët e Tij,
burim i jetës së pashtershme!
(shkëmbi
është krishti...)