Kokat ne Halene Alla-turka te Shpates n'B(er)Llok
(Dëgjohet një zhurmë
si ventilator
i vjetër tualeti që dridhet)
Grupi (Izoja): Eeee-eeee-o-ooo-ooo... nga dolën,
atje u kthyen...
eeee-ooo... origjinën e tyre gjetën...
eeee-ooo...
në halenë e harresës...
Zëri I (Mashkull - Marrësi): Ooo,
Skanderbegu me shpatë në dorë u ngrit nga varri,
I pa dy koka që flisnin për parime e për liri,
Njëra e Lindos plot dëshpërim e tjetra e Xoxit si prej ari,
Dhe tha:
"Këta nuk meritojnë as varr,
as histori!"
Zëri II
(Femër - Kthyesi): I mori xhveshur,
i kapi fort nga flokët e thyer,
Dhe i drejtoi drejt asaj grope ku drita s’hyn kurrë,
Në një hale alla-turka,
me mure të ndryshkur e të lyer,
Aty ku koha ka
mbetur e ngrirë
si një urë!
Grupi
(Izoja): Në halenë e vjetër ku rrodhi krejt fillimi,
Kokat e tyre u zhytën pa pasur më shpëtim,
Aty ku nuk ka as ujë,
as dritë, as ngushëllim,
Por vetëm erë e rëndë dhe mallkim!
Zëri I (Mashkull - Marrësi): Ooo,
Lindo bërtiste e Xoxi kërkonte ndonjë pakt,
Po Skneri i shtynte me tehun e ftohtë të çelikut,
U tha: "Ju erdhët si hije dhe ikët pa asnjë akt,
Ndaj vendi juaj është në fund të këtij fllatiku!" Zëri II
(Femër - Hedhësi): (Dridh zërin lart,
me një elektro-efekt ironik) Nga Anadolli e patën zanafillën dhe rrënjën,
Në Shqipëri sollën vetëm pranga dhe helm të zi,
Sonte Skandali ua tregoi të dyve këmbën,
Dhe i
la të mbytur në të tyren tradhti!
Grupi (Izoja): Eee-ooo...
alla-turka u mbyll ky gjykim,
Në atë vrimë
ku shpirti u tretet me ngadalë,
Pa asnjë fjalë,
pa asnjë lule e pa asnjë qarje,
I mbuloi balta e
asaj grope pa dalje!
Zëri I (Mashkull - Marrësi): Ooo,
ndizen dritat mbi Tiranën e zhurmshme e me zot,
Po poshtë nën tokë,
në halenë e harruar nga bota,
Kokat e Lindos dhe Xoxit rrotullohen krejt kot,
Si dy mbeturina që i la pas vetë rrota!
Zëri II (Femër
- Kthyesi): (Me zë të ftohtë e robotik) Nuk ka më kamera,
as zyra, as fjalime të gjata,
Nuk ka më tendera e as drita që shkëlqejnë në natë,
Mbi ta rri vetëm hiri dhe e zeza nata,
Dhe fryma e Sknerit që i la pa asnjë fat!
Grupi (Izoja): Eee-ooo... u mbyti gropa e asaj ane,
Nga ku dolën dhe ku u kthyen prapë,
Pa asnjë shenjë, pa asnjë emër nëpër nane,
Vetëm si hije në një tualet me vapë!
Zëri I & Zëri II - Së bashku: Shpata në Bllok shkëlqen
si dritë tensioni elektrik,
Por kokat e tyre u zhytën në fund të errësirës,
Historia nuk fal kur luhet kjo lojë me rrezik,
Dhe tradhtia përfundon gjithmonë në mes të përbuzjes!
Grupi
(Izoja): Eeee-eeee-ooo-ooo...
në halenë e vjetër alla-turka...
Mbetën kokat e tyre
nën ujërat e rënda...
U fikën dritat... u mbyll kjo këngë...
Eeee-ooo...
eeee-ooo... pa dritë... pa zë...