terē koḷ thodʰā hor rahīñ
(ahhhh...) ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਆਖਰੀ ਘੜੀ ਆਵੇ,
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹਿ ਜਾਈਂ।
ਇਹ ਠੰਢੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ,
ਇੱਕ ਵਾਰੀ
ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਈਂ।
ਜੋ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਮੈਂ ਲਵਾਂਗਾ,
ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੋਵੇ,
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦਣ ਵੇਲੇ,
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਹੋਵੇਂ।
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਵੇ,
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਰਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ,
ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ,
ਪਿਆਰ ਮੇਰਾ ਆਖਰੀ ਸਹਾਰਾ ਹੋਵੇ।
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਵੇ,
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਰਹੀਂ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਖੁੱਲਣਾ ਨਹੀਂ,
ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਨਹੀਂ,
ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ।
ਜਦੋਂ ਯਾਦਾਂ ਅੰਦਰ ਸੜਦੀਆਂ ਹੋਣ,
ਤੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਮੀਂਹ ਬਣ ਆਉਣ,
ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ,
ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਧੋ ਜਾਣ।
ਤੇਰੇ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਯਾਦ,
ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਮੇਰੀ ਦੁਆ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਜਿਹੜੇ ਰਾਹ ਮੈਂ ਤੁਰਿਆ ਤੇਰੇ ਵੱਲ,
ਹਰ ਰਾਹ ਦਿਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਵੇ।
ਤੇਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ,
ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਵਾਰੀ
ਯਾਦ ਕਰਾਂ, ਮੇਰੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਇਹ ਪੈਰ ਫਿਰ,
ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ
ਕਰਨ।
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਵੇ,
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਰਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਧੜਕਣ ਰੁਕ ਜਾਵੇ,
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਰਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ,
ਪਿਆਰ ਮੇਰਾ ਆਖਰੀ ਸਹਾਰਾ ਹੋਵੇ।
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਵੇ,
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਰਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਬਣ ਜਾਵੇ,
ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਵੇ। ਜੇ ਪਿਆਰ ਮੁੜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਕੇ,
ਮੈਂ ਘਾਹ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਤੀਲੀ ਬਣ ਉੱਗਾਂ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਹਵਾ ਜਦੋਂ
ਮੈਨੂੰ ਛੂਹੇ,
ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਵੇ,
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਰਹੀਂ...
ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਰਹੀਂ...
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੀਂ...
ਬਸ
ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਰਹੀਂ...