Honderd Tranen Sterker
Yeah…
Soms lach je naar de buitenwereld,
terwijl je vanbinnen langzaam breekt.
Ik heb mensen pijn gedaan…
Maar ik ben zelf ook veel kwijtgeraakt.
En
als ik eerlijk ben…
Ben ik mezelf ergens onderweg verloren.
Ik ben mezelf kwijt,
misschien nooit mezelf geweest,
Niks meer over van m’n eigenwaarde,
alleen nog maar verdriet.
Je ziet me lachen,
maar je ziet niet wat ik draag,
Als ik kon huilen,
vielen honderd tranen vandaag.
Ik heb fouten gemaakt,
ja, ik draag ze met me mee,
Ik heb mensen laten vallen en verloor er zelf ook twee.
Ik kijk niet meer terug,
maar vergeten lukt me niet,
Want achter al dat lachen zit een hart vol verdriet.
Ik heb zoveel fout gedaan,
dat geef ik eerlijk toe,
Soms was ik veel te koppig en was ik blind voor wat
ik doe.
Ik wilde alles goedmaken,
maar soms was ik te laat,
En nu blijf ik met de vragen zitten,
terwijl de tijd verdergaat.
Ik heb gevochten voor vertrouwen,
maar beschadigde het zelf,
Ik wilde liefde en erkenning,
maar verloor daarbij mezelf.
Van vriendschap naar verwijten,
van vertrouwen naar de kou,
En soms vraag ik aan de spiegel:
Saar,
waar ging het mis met jou?
Ik ben mezelf kwijt,
misschien nooit mezelf geweest,
Niks meer over van m’n eigenwaarde,
alleen nog maar verdriet.
Je ziet me lachen,
maar je ziet niet wat ik draag,
Als ik kon huilen,
vielen honderd tranen vandaag.
Markus leerde mij te vechten,
ook wanneer het tegenzit,
Dat je sterker wordt door vallen,
als je opstaat na de klap.
Ik leerde dat respect niet draait om wat je tegen mensen zegt,
Maar om wat je blijft bewijzen als het leven je test.
Ik begin bij mezelf,
stap voor stap,
zo goed als ik dat kan.
Geen smoesjes voor mijn fouten,
ik neem verantwoordelijkheid.
En als die honderd tranen ooit nog over mijn wangen gaan,
Dan weet ik dat ik niet verdwenen ben — ik leer weer
op te staan.
Ik ben mezelf kwijt,
maar ik geef mezelf niet op.
(ik geef niet op)