Panja dhe Tejza e Pare-Lahuta e Molosëve

Dëgjo!

Panja po zgjohet...

Druri i lashtë i maleve po merr frymë në errësirë.

Hyn lahuta!

Tingulli i saj i thellë po shpon gurin.

Tejza e parë u shtri mbi urë...

u shtri

si një fije drite gjenetike.

Çdo dridhje e kordës po pastron

bjeshkët tona nga errësira e vjetër.

Nuk ka më mallkim!

Guri po zbutet...

uji po çlirohet...

njeriu po falet! (Pelioi Epiri!

Pelioi Epiri!) Gjak i lashtë pa hije!

Vesa e parë

ra mbi lëkurën e lahutës.

Harpa po i përgjigjet nga larg...

dialog i shenjtë midis qiellit dhe tokës.

Kjo tejzë këndon për rrënjët tona autonome,

këndon për Virgjëreshën që mbron pëlhurën e xhubletës.

(Parkui!

Parkui!) Shpirti i pastër

po rilind në mal!

(Ooooooeeeeeeeeeuaaaaaaa...) Panja...

Druri i shenjtë...

Cel una thi!

Cel una thi!

Pahhur!

Pahhur!

Pastrohet bjeshka...

Largohet errësira... (Ooooooeeeeeeeeeuaaaaaaa...)

Mbi shkëmbinjtë e lashtë të Molosisë,

canis pastoralis mbron gjumin!

Guri i panjes u bë tempull tingulli!

(Hantessi! Hantessi!) Ne jemi të parët!

Ne jemi të paprekshmit!

Xhubleta e rëndë hap krahët e saj si shqiponjë që mbron folenë!

Kodi ynë vuloset në qiell!

(Eeeeeeeeeeooooooooaaaaaaa!) Nama u thye!

Lahuta u shenjtërua!

Bjeshkët u bekuan me dritë ari!

Jemi Molosë! Jemi Rasenna!

Jemi të lashtë në gjak!

O mburonja e pastër e përjetësisë sonë!

Guri hesht...

Lahuta foli.

Tejza e parë pastroi tokën

dhe zgjoi qiellin.

Çdo gjë u bë dritë e verdhë...

territor

i shenjtë i pastër.