نور جان

(جانم...

وای...)

تو نورِ جانِ خسته و آرامِ جانِ من

پیدای من،

پنهان من، ای آسمانِ من

هر شب سلامِ ماه رسد از کرانِ شب نام تو می‌دمد

به دلِ بی‌نشانِ من

(ای جان!)

چشمم اگر نبیندت، ای آشنای دل حس می‌کند حضورت را روح و

روانِ من

گاهی چو آفتاب، نمایان شوی به چشم

گاهی نهان شوی ز نگاهِ نگرانِ من

(آخ نگارم!)

از خاک تا سپهر، مرا عشق می‌برد

ای بالِ پرگشوده در این آشیانِ من

تو قبله و تو محراب و ذکرِ هر شبم ای روشنیِ راه

و چراغِ جهانِ من

از نفست شکفته شده باغِ آرزو

ای عطرِ گل، بهارِ دل و بوستانِ من

تو آفریدی‌ام و تویی تکیه‌گاهِ من ای خالقِ وجود و پناهِ نهانِ

من

(قربونت برم)

پیدای

من،

پنهان من،

ای نورِ جاودان پناهِ من، آرامِ من،

ای عشقِ بی‌کران

از خاک تا سپهر، مرا عشق می‌برد

ای روشنیِ راه

و چراغِ جهانِ من (ای جانِ من،

ای یارِ من!)

ای عشقِ بی‌کران...

آرامِ جانِ من...

(وای از این عشق...

جانم!)