Skarb marynarza

Morze spało pod ciemnym szkłem

Wiatr mi splatał sól

z oddechem

Na spróchniałym pokładzie liczyłem dni

I gwiazdy, co gasły nad linią fal

Miałem w kieszeni stary kompas i list

Od matki, co kazał mi wracać wciąż

Lecz morze jak ogień

wołało mnie

W dalekie zatoki, w milczący prąd

Aż pewnej nocy dno pękło jak sen

I blask się podniósł spod czarnych wód

Znalazłem skarb, większy niż strach W skrzyni zamilkłych dawnych lat Złoto i

blask nie ważą nic

Przy tym, że znów umiem żyć Niosłem go przez sztorm i mrok

Jak własne serce pośród wod

Ogromny skarb, a w środku ja

Marynarz, co dom odnalazł

Rubiny drżały jak krople krwi

Perły jak księżyc w otwartej dłoni

Lecz kiedy dotknął mnie poranny chłód

Usłyszałem śmiech z rodzinnych stron Ten skarb nie chciał być więzieniem rąk

Ni koroną dla chciwych głów Był mapą złożoną z tęsknych ran

Co prowadziła mnie prosto w brzeg

Nie wszystko świeci, co daje sens

Nie każdy port jest końcem dróg Najcięższa skrzynia skrywała głos

Że jestem wart powrotu znów

Znalazłem skarb, większy niż strach W skrzyni zamilkłych dawnych lat Złoto i

blask nie ważą nic Przy tym,

że znów umiem żyć Niosłem go przez sztorm i mrok Jak własne

serce pośród wod

Ogromny skarb, a w środku ja

Marynarz, co dom odnalazł

Już cichy brzeg przyjął mój krok

A morze śni w bursztynie fal