Seven Minutes of War

Świat zaciska zęby, liczy kolejne dni Nie chce już map,

gdzie czerwienieje pył Na klatce schodowej matka liczy kroki

Dziecko pyta cicho, czy to już koniec nocy

Ktoś za ekranem wciska zimny rozkaz

Byle coś trafić, byle raport posłać

A domy nie są celem,

domy mają imiona

Na stole stygnie chleb,

za oknem pęka droga

Ile jeszcze flag przykryje czyjeś ręce

Ile pustych krzeseł nazwą koniecznością

Świat już nie chce słuchać huku jako prawdy

Świat chce oddać jutro zwykłym głosom

Dość już ognia

nad głowami

Dość już krwi na rękach map

Niech ten świat podniesie rany

Zanim znów pomyli strzał

Dość już dział i dronów w chmurach

Byle trafić, byle spaść

W radiu mówią liczby,

ktoś poprawia krawat

Na granicy plecak waży więcej niż kraj

Lekarz śpi na krześle,

bo korytarz pełny

Każdy oddech tutaj jest jak mały znak

Ktoś odpala działo, nie widząc twarzy

A kurz zapisuje to,

czego brak

Kto liczy zyski, kiedy płonie szkoła Kto myje dłonie w języku rozkazów

Na paskach lecą hasła,

lecz nie ma twarzy Tylko dym w płucach i numery magazynów Zmęczony

świat

nie prosi o pomnik Prosi o ciszę bez kolejnych wystrzałów

Nie pytaj dzieci, po której są stronie

One chcą zasnąć bez liczenia ścian

Nie pytaj ziemi,

czyja

jest po burzy

Ona przyjmie wszystkich tak samo

Nie ma zwycięstwa w oknie bez szyby Nie ma honoru w pomylonym

celu

Jeśli rozkaz nie widzi człowieka

Niech człowiek zatrzyma rozkaz

Dość już ognia nad głowami Dość już krwi na rękach map Niech

ten świat podniesie rany Zanim znów pomyli strzał Dość już dział i

dronów w chmurach Niech człowiek zobaczy twarz

Niech wrócą imiona do domów

Niech jutro nie budzi się krwią