نور جان من

(آه...) تو نورِ جانِ خسته و آرامِ جانِ من

پیدای من، پنهان من، ای آسمانِ من

هر شب سلامِ ماه

رسد از کرانِ شب

نام تو می‌دمد به دلِ بی‌نشانِ من

چشمم اگر نبیندت، ای آشنای دل

حس می‌کند حضورت را روح و روانِ من

گاهی چو آفتاب،

نمایان شوی به چشم

گاهی نهان شوی ز نگاهِ نگرانِ من

(جانِ من...)

از خاک تا سپهر، مرا عشق می‌برد

ای بالِ پرگشوده در این آشیانِ من

تو قبله و تو محراب و ذکرِ هر شبم

ای روشنیِ راه و چراغِ جهانِ من

از نفست شکفته شده باغِ آرزو

ای عطرِ گل، بهارِ دل و بوستانِ من

تو آفریدی‌ام

و تویی تکیه‌گاهِ من ای خالقِ وجود و پناهِ نهانِ من

پیدای من،

پنهان من، ای نورِ جاودان

پناهِ من، آرامِ من، ای عشقِ بی‌کران (ای عشقِ بی‌کران...) از خاک

تا سپهر، مرا عشق می‌برد

ای روشنیِ

راه و چراغِ جهانِ من

آرامِ جانِ من... پناهِ من...