Laughter Of Breige
Vier kinders in ’n ry,
om een tafel grootgemaak
Kombuise vol stories waar die rykdom
aan die armoede raak
Drie oudste broers en ’n suster
wat die stormwind kon onthou
Hulle het die weggaan van ’n pa
in hul kinderhart moes hou
Hulle het die swaar geken,
die harde pad ná daardie skei
Die letsels van die vroeë dae
wat diep in die siel bly
Maar toe die stof gaan lê
en die seer se pad loop dood
Word die jongste broer gebore,
klein en sonder groot nardoot
Ek het die eerste pa nooit geken nie,
sy gesig was net ’n gees
Maar die Here het geweet
hoe om ’n regte pa te wees
Want Ma het weer getrou,
’n man wat sy woord kon hou
Die enigste pa
wat ek geken het,
die een op wie ek bou
Hy het ingestap as vreemdeling maar geword my eie
bloed
Hy het my geleer van reg en verkeerd,
van murg en van moed
Hy het nie my begin geken nie,
maar my toekoms saamgemaak
Elke tree wat ek moes gee,
het aan sy hand geraak
Hy het my geleer om sterk te staan wanneer die winde waai
Om nooit my rug op die storms
van die lewe
te draai
Die ander het die seer onthou
van wat lankal is verby
Maar ek het net sy groot liefde
in my kinderdae gekry
Nou’s hy weg, die stoel is leeg,
sy stem is nou al stil
Maar ek dra sy lesse saam met my,
dis my eie vaste wil
Tot die dag wat hy sy oë
vir die laaste keer moes sluit
Hy het my gevorm tot die man
wat vandag hier kyk na buit
Ek het die eerste pa
nooit geken nie, sy gesig was net ’n gees
Maar die Here het geweet
hoe om ’n regte pa te wees
Want Ma het weer getrou,
’n man wat sy woord kon hou
Die enigste pa wat ek geken het,
die een op wie ek bou
(die een op wie ek bou) Ek mis hom elke liewe dag,
die man wat my kom red het Die een wat my leer
sterk wees het, die een wat ek gehad het
Rus sag, my pa
Jy was my enigste pa