დაგაბოლაა?

Yeah…

დათო — კარენიჩი!

კბილის ტექნიკიიდან პირდაპირ კინოში,

მაგრამ ერთი კითხვა აქვს ყოველთვის:

„დაგაბოლაააა?“

კარენიჩი მოვიდა — ჯერ ჩანთას გახსნის,

მერე ჯიბეებს ეძებს, მერე ყველას გადახედავს.

„ძმაო, ერთი კითხვა…“ — უკვე ვიცით რაც უნდა,

ხუთი წუთის გაცნობილ კაცსაც კი ეკითხება უცებ: „დაგაბოლაააა?“ დილაა — „დაგაბოლაა?“ შუადღეა

— „დაგაბოლაა?“ საღამოა — „დაგაბოლაა?“ კარენიჩი რომ ჩუმდება — რაღაც ხდება.

კბილის ტექნიკია, კბილებს აწყობს ზუსტად,

მაგრამ თავისი ჯიბეების პოვნა — ეგაა რთული საქმე.

მანქანაში ზის, სარკეში იყურება,

თავის თავს უყურებს და ისევ ფილმს იღებს.

კარენიჩი — დაგაბოლაააა?

ეს ფრაზა აქვს ჩაწერილი ბიოგრაფიაში.

კარენიჩი — დაგაბოლაააა?

ერთი კითხვით შემოდის ყველა სიტუაციაში.

კარენიჩი — მთავარი პერსონაჟი,

კამერა ჩართე, იწყება ახალი სერია.

მანქანა, ღამე, ქალები, ამბები,

და სადღაც შუაში ისევ:

„დაგაბოლაააა?“

სუფრაზე ზის — ყველას უყვება თავის ამბავს,

უცებ ჩერდება… თვალებით ოთახს ათვალიერებს.

„რაღაც ხომ არ გაქვთ?“ — ყველამ იცის მინიშნება,

კარენიჩის რადარი მუშაობს ოცდაოთხი შვიდზე.

„არაფერი მაქვსო“ — მაინც არ ნებდება,

ხუთ წუთში ისევ ძებნის რეჟიმზე გადადის.

Google Maps-ს რომ ჰქონდეს კარენიჩის რეჟიმი,

მთელ ქალაქში ერთი სიტყვა ეწერებოდა: „ეძებე!“ მაგრამ როცა თავისი მანქანა დაინახა,

მაშინ უკვე სხვა ფილმია,

სხვა კადრია.

სარკე დაბლა, მუსიკა მაღლა,

კარენიჩი ფიქრობს — „ეს სცენა ჩემზეა.“

— დათო,

სად მიდიხარ? —

არ ვიცი ძმაო… —

რას ეძებ? —

შენ თვითონაც იცი… — რა?

— დაგაბოლაააა?!

კარენიჩი — დაგაბოლაააა?

ყველა გზა ისევ ამ კითხვასთან მიდის.

კარენიჩი — მთავარი გმირია,

მაგრამ ამ ფილმში ყველა მეგობარი იცის: დათო რომ მოვიდა

— იწყება ამბავი, კარენიჩი რომ გაჩუმდა — უფრო საეჭვოა ამბავი.

ერთი რამ დარჩა მის საფირმო ფრაზად:

„დაგაბოლაააა?“