Kickacho’s Final Whistle

Yeah…

GIVI LASHKHI… KIKACHO!

ბურთი ფეხთან — სხვა კაცია,

საწოლი რომ დაინახა — ისევ ბავშვია. (hahaha)

კიკაჩო შემოვიდა — ოთახში წნევა იცვლება,

ერთი ღადაობა თქვას — მთელი სუფრა იშლება.

ფეხზე ბუცები — მოედანზე მკვლელი,

მაგრამ დილით მაღვიძარას ებრძვის როგორც მტერი.

„ადექი, თამაშია!“ — „კაი,

მოვდივარ ძმაო“, ორი საათის მერე: „რაო,

უკვე დაიწყო?“ ბურთს თუ მისცემ — მცველს ტოვებს კადრში,

საწოლს თუ მისცემ — ვერავინ ნახავს მატჩში.

გივი ლაშხი — სახელი უკვე ბრენდია,

კიკაჩოს ღადაობა ცალკე ჩემპიონატია.

ერთი ჭიქა, ორი სიტყვა — იწყება შოუ,

დილით არაფერი ახსოვს — მაგრამ ამბობს: „კაი იყო!“

კიკაჩო! — ბურთი, ბითები,

ღამე, კიკაჩო! — სადაცაა,

იქაა დრამა. კიკაჩო! — მოედანზე ცეცხლი,

საწოლში რომ ჩაწვა — დასრულდა შეხვედრა,

მორჩა ყველაფერი! კიკაჩო! — გივი ლაშხი,

ძმაო, გოლზე სწრაფია, გაღვიძებაზე ნელა,

ძმაო. კიკაჩო! — დაიმახსოვრე სახელი,

მოედანზე მოთამაშე, ცხოვრებაში — მთავარი პერსონაჟი.

ქალები — თემა, ფეხბურთი — მეორე,

ძილი — მთავარი, ეგ იცის ყველამ.

„დღეს ადრე ვიძინებ“ — არ დაიჯერო ეგ სიტყვა,

ღამის ოთხზე ონლაინ არის,

დილით — „ვინ გამაღვიძა?!“ მოედანზე პასს ისე გაძლევს,

თითქოს GPS აქვს, მაგრამ სახლში მისამართს ვეღარ პოულობს — ძილი აქვს.

მცველი ეუბნება: „კიკაჩო, სად მიდიხარ?“ „არ ვიცი ძმაო,

მაგრამ შენ უკან მოდიხარ.“ (hahaha) მისი სტილი — ნახევარი სპორტი,

ნახევარი კომედია, გივი რომ მოვიდა,

ჩუმი საღამო უკვე ლეგენდაა.

არ სჭირდება სცენა, არც განათება,

არც მიკროფონი, კიკაჩო იწყებს ღადაობას — და იწყება კონცერტი.

ერთი დღე ფეხბურთი, მეორე დღე ღამე,

მესამე დღეს კიკაჩო აღარ ჩანს საერთოდ.

ვურეკავთ

— „სად ხარ?“ „სახლში ვარ ძმაო…“ „რატომ?“ „მეძინება.“ (ahhhh)

კიკაჩო! — ბურთი, ბითები,

ღამე, კიკაჩო! — სადაცაა,

იქაა დრამა. კიკაჩო! — მოედანზე ცეცხლი,

საწოლში რომ ჩაწვა — დასრულდა შეხვედრა,

მორჩა ყველაფერი!

გივი ლაშხი — კიკაჩო,

ესაა სახელი, ფეხბურთი სისხლში,

ღადაობა — ხელობა. თუ ღამე გაგვყვა — დილას არ ეძებო,

კიკაჩოს

სძინავს…

მაღვიძარაც კი დანებდა.