

Nga ato male plot me zana,
Ku ndrin dielli, ku bën dritë hëna.
Zbret një vashë, o nuse malësie,
Veshur me petkun plot shenjë lavdie!
Nga Alpet tona, ku rreh stuhia,
Ruajta formën që m'la gjyshi e gjyshja.
Në çdo fije, në çdo të qepur,
Një histori tre mijë vjet e fjetur!
Ngrihu në valle, fustanin e valëzo,
Këtë trashëgimi sot bota e dëgjon!
Ooo,
Xhubleta me valë e dritë! (ooo)
Je shqiponja që hap krahët përditë!
Nga Shkodra,
Kelmendi e në çdo rrethinë,
Ti je vetë arti,
ti je krenari!
Ooo, Xhubleta me valë e dritë!
Në altarin e botës sot po na shndrit!
Me rreze t'arta
e vija-vija, Kur hidhet vallja,
tundet Malësia! Këto kambana që bien në brez,
Zgjojnë një shpresë në çdo të ri brez!
Unë jam kurore e kësaj toke të lashtë,
Nuk mbeta në muze,
po dal në shesh jashtë!
Moderna me traditën sot bëhen një,
Zëri i Xhubletës kurrë nuk ka me u lënë!
Ooo,
Xhubleta me valë e dritë!
(ooo) Je shqiponja që hap krahët përditë!
Nga Shkodra, Kelmendi e në çdo rrethinë,
Ti je vetë arti,
ti je krenari! Ooo,
Xhubleta me valë e dritë!
Në altarin e botës sot po na shndrit!
Epokat ndryshojnë, vala jote mbetet...
Se arti i këtij dheu kurrë nuk tretet!
Xhubleta jonë,
përjetë plot dritë!