Shkëmbi i Dritës
Mbi shkëmbin e fundit,
unë kthej sot kokën pas,
Zëri im bëhet eho që tundet në çdo ças!
O kjo tokë e shenjtë,
o ky qiell plot shkëlqim,
Historia e Hitos nuk do të ketë kurrë mbarim!
Kënga e sprasme nuk la pas asnjë hije,
Ajo u bë dritë e një përjetshme lavdie!
Eho nga shkëmbi i fundit që po ndrit!
Kjo këngë ndër shekuj zemrat na i rrit!
Ne jemi agimi, ne jemi vetë liria,
Përjetë do të rrojë kjo dritë dhe kjo trimëria!
Brez pas brezi zëri ynë ka me u dëgjue,
Nuk ka harresë për atë që është shkrue!
Edera dhe Hito, dy emra plot shpresë,
Në çdo rreze dielli,
ky kujtim do të nese!
Eho nga shkëmbi i fundit që po ndrit!
Kjo këngë ndër shekuj zemrat na i rrit!
Ne jemi agimi, ne jemi vetë liria,
Përjetë do të rrojë kjo dritë dhe kjo trimëria!
Kënga u thur, drita u ndez...
Ehoja jonë do të rrojë në çdo brez...