เดินเก่งมอมแมม

เซียน เซียน เซียน~ ประจำอยู่ในบาร์

ร้านยุ่งแค่ไหน ก็เห็นเดินไปเดินมา เดินเข้าครัว เดินออกครัว เหมือนงานหนักนักหนา มีคนถาม “เซียน ไปไหนมา?” “ไปเอาของเพิ่มครับ!”

เดินเก่ง เดินเก่ง

เซียนเดินเก่งทั้งวัน

จากบาร์ไปครัว วันละร้อยรอบได้มั้ง เดินเข้าไปเอาของ แล้วเดินกลับมาอย่างมั่นใจ

แต่พอถึงบาร์… อ้าวเหี้ย! ไม่ได้เอาอะไรกลับมาเลย! (hahaha) เดินกลับเข้าครัวใหม่ เดินกลับเข้าบาร์ใหม่ แล้วก็ลืมอีกว่า กูจะมาเอาอะไร!?

สุดท้ายเดินกลับเข้าบาร์มือเปล่า เหมือนไปเดินเล่นเฉย ๆ (ปัดโธ่เอ๊ย)

แต่ถึงร้านจะยุ่ง

ออเดอร์จะเข้ารัว เซียนไม่เคยกลัว เซียนมีเวลาของตัว พอหนึ่งทุ่มยี่สิบเก้า เริ่มรู้สึกในพุงทั่ว

หนึ่งทุ่มครึ่งตรง… เซียนไปขี้แล้วจ้าาาา!

ลูกค้าเต็มร้าน ทุกคนกำลังวุ่นวาย

แต่ระบบขับถ่ายของเซียนนั้น…

ตรงเวลายิ่งกว่าตอกบัตรงาน! (โอ๊ย ขี้ตรงเวลาจริงๆ)

ขี้เสร็จกลับมา สิ่งแรกที่ต้องทำ เก็บโซน! เก็บของ!

เก็บบาร์ประจำ!

เพราะเป้าหมายคืนนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรทั้งนั้น กูจะกลับบ้านนนนน! (วิ่งดิเอ๊ย วิ่งดิ)

เพราะที่บ้านมีแฟน ตื่นมาก็แฟน ทำงานก็แฟน เดินเข้าครัวมือเปล่า… ก็ยังคิดถึงแฟน

เซียนเป็นพุทธ

แฟนก็เป็นพุทธ แต่แฟนชวนไปโบสถ์คริสต์ เซียนก็ไปแบบไม่สะดุด ถามว่า

“ทำไมไป?”

“แฟนไปครับ” (ฮั่นแน่)

และอย่าลืมชื่อที่แท้จริงของชายคนนี้ ชื่อที่ทุกคนต้องเรียกด้วยความเอ็นดูเต็มที่…

น้องมอมแมมมมมม~

มอมแมมเดินเก่ง มอมแมมขี้ตรงเวลา

มอมแมมรักแฟน มอมแมมอยากกลับบ้าน แต่ถ้าใช้ให้ไปเอาของในครัว… กรุณาเขียนใส่กระดาษให้ด้วย ไม่งั้นแม่งเดินกลับมามือเปล่าอีกแล้วววว!

(ฮ่าๆๆๆๆ เอ้า โจ๊ะๆๆๆ)