Gece çöker, sokak susar,
ben hâlâ ayaktayım Kafamda bin düşünce,
hangisini saymayayım?
Kalem elimde,
önüm açık,
geriye bakmam Düştüğüm yerden kalkarım,
hesabını kapatmam Bir adım attım,
önümde duvar aşarım Kendime söz verdim,
kaybetsem de savaşırım Boş konuşan çok,
ben sessizce yazarım Sözler ağır gelir,
tartıya bile koyamam Gecenin içinde yankılanır
her cümlem Kendime rakibim,
başkasında yok gözüm Dünüm ayrı yara,
bugünüm ayrı bölüm Yarın ne getirirse
getirsin, benim çözümüm Sokak lambaları altında
gölgemle yürürüm Kırık hayallerimi tek tek
yeniden örürüm Kim ne derse desin,
kendi yolumu görürüm Düşünceler hızlanır,
ritme girer ve bölünür Karanlık odamda
kelimeler ışık olur Bir satır daha
yaz, içimdeki yük azalır Hayat bazen
serttir, insan zamanla yorulur Kaybettiğin her
şey bir gün dersine dönüşür Yol
uzun, nefes kısa,
yine devam ederim Beni susturmak isteyen
sese kalem çeviririm Kendi içimde savaşırken
dışarıya gülerim Freestyle akar gider,
ben ritimde beliririm Ne taç isterim
ne de sahte bir alkış Benim
için gerçek olan verdiğim son bakış
Beat döner,
kafa sallanır,
yükselir bu akış Bir mikrofon,
bir kalem,
gerisi tamamen savaş