Between Ankara and Köln

Ankara’dan Köln’e, bavulda üç kazak

Yeni hayat dediler,

ben yine aynı masa

Köln yağmuru camda, kahvem soğuk elimde

Willkommen in Deutschland, sınav yarın önümde

Fünfzehn Stunden lernen, dışarı çıkmak yasak

Kaldırım beni özlemiş,

ben de onu biraz

Google Maps’te geziyorum, gerçek dünya beklemede

Özgürlük çok yakın ama ehliyet bende değil yine

Ich bin frei, ama evden çıkamam I’m alive,

ama trafiğe karışamam Ankara’dan Köln’e,

ne güzel macera

Sadece dört duvar ve bir soru bankası var Ehliyet,

ehliyet, kalbim stop eder

“Bitte rechts abbiegen” beynimde dans eder

Gülüyorum çünkü ağlamak pahalı

Almanya’da çok çalıştım, hâlâ evdeyim

vallahi

Komşum dedi: “Wie geht’s?”,

dedim: “Prüfung ist nah”

Dil kursu, iş, ders derken ruhum oldu IKEA

Köln Katedrali uzakta, ben ekran başındayım

Hayalim şehir turu, önce park etmeyi

başarayım

Fünfzehn Stunden lernen, geceyle gündüz karışık

Dışarıda hayat akıyor, bende test kitabı açık Bir gün şu direksiyon beni

özgürlüğe götürür

Ama bugün otobüs kartım bile çekmecede uyur

Maybe tomorrow,

belki nächste Woche

Şehir beni çağırır: “Komm schon,

los geht’s!” diye

Ben de derim: “Bir dakika,

son bir test daha” Özgürlük kapıda bekler,

ben cevap anahtarında Ich bin frei,

şimdi evden çıkacağım I’m alive,

belki yolu bulacağım

Ankara’dan Köln’e,

kalbim biraz yara Ama

gülerim yine,

çünkü hayat bir sınav ya Ehliyet,

ehliyet, bu kez geçeceğim “Bitte links abbiegen”,

dünyaya döneceğim Hüzünlü bir komedi,

bavulum hâlâ hazır Almanya’da çok çalıştım—şimdi Köln

beni çağırır (şimdi Köln beni çağırır)