40latek

Czterdzieści?

To tylko cyfra na liczniku.

Nie przebieg.

Stan skupienia.

Piąta rano

— miasto jeszcze śpi,

Michał wstaje, zanim budzik zdąży wyć.

Kawa. Cisza. Potem ciężar idzie w ruch,

czterdzieści lat — a w środku nadal głód.

Nie „kiedyś zrobię” — tylko robi,

dzień po dniu, zero mitu o kryzysie,

zero pustych słów. Kiedy inni liczą zmarszczki,

on liczy progres, jeszcze jeden talerz — dokładamy,

no stress. Czas leci?

Niech leci. Ja lecę z nim.

Nie gonię młodości — mam własny film.

Było parę ślepych zakrętów — trzeba było je przeżyć.

Parę planów poszło z dymem — żeby lepiej umieć mierzyć.

Parę twarzy spadło z kadru,

parę masek poszło w piach.

Dziś nie pyta: „co powiedzą?” — patrzy prosto: „sprawdzam was”.

Mniej przypadków. Więcej zasad.

Mniej układów. Więcej faktów.

Nie potrzebuje już poklasku — robi swoje.

Bez kontraktów.

Cztery-zero.

Nie game over. Nowy save.

Nowy level.

CZTERDZIEŚCI — i co?

Forma młodego boga. CZTERDZIEŚCI — i co?

Dalej ogień pod nogą.

Nie nostalgia. Nie koniec drogi.

Level up. Michał — cztery-zero — młody bogiem.

CZTERDZIEŚCI — i co?

Jeszcze głośniej ten bas.

CZTERDZIEŚCI — i co?

To dopiero jest start.

Stary numer. Nowy kod.

Michał — cztery-zero — LEVEL UP.

GO!

Dziś już wie, komu ufać,

komu mówić: „pa”. Kto był obok,

kiedy padał, kto był tylko dla braw.

To jest luksus czterdziestki — filtr ostrzy każdy kadr.

Mniej przypadkowych twarzy, więcej ludzi,

których zna. Nie musi grać ważnego — ważne robi sam.

Nie musi mówić „mogę” — bo od dawna wie,

że da. Każdy błąd był jak tatuaż,

tylko wbity gdzieś pod skórę.

Dziś czyta własne życie jak instrukcję po awanturze.

Chaos zrobił porządek. Paradoks?

Być może. Im dalej w ten kosmos,

tym spokojniej w głowie.

A jeśli świat jest tripem — Michał bierze front row.

Bez pilota, bez instrukcji,

bez pytania: „dokąd?”. Najlepszy moment życia nie jest „kiedyś” ani „potem”.

Jest dokładnie tu i teraz.

Czterdzieści. Odpal ogień.

(cztery…

zero…) Nie cofamy taśmy.

Podkręcamy gain.

CZTERDZIEŚCI — i co?

Forma młodego boga. CZTERDZIEŚCI — i co?

Dalej ogień pod nogą.

Nie nostalgia. Nie koniec drogi.

Level up. Michał — cztery-zero — młody bogiem.

CZTERDZIEŚCI — i co?

Jeszcze głośniej ten bas.

CZTERDZIEŚCI — i co?

To dopiero jest start.

Stary numer. Nowy kod.

Michał — cztery-zero — LEVEL UP.

GO!

Czterdzieści lat? Nie pomnik.

Nie bilans. Nie finał.

To moment, kiedy już wiesz,

jak odpalać chaos i nie spalić siebie.