Blue Door Lament

Η

καρέκλα εκεί,

στην μπλε την πόρτα,

κοιτάζει το λιμάνι, άδεια σαν χθες.

(αχ) Το καΐκι γράφει

ακόμα τ’ όνομά σου,

το κύμα το

χτυπάει, μα εσύ δεν είσαι

εδώ.

Η καμπάνα ηχεί πέρα

απ' το νερό, ξημέρωμα στο νησί,

κι

εγώ

ακόμα καρτερώ. (εεεχ)

Μόνη στο λιμάνι...

(αχ,

γιαβρί μου)