SONY
მოდის, კაიფშია ყველა, ღამე ცხელია,
კაფეა სავსე. ბითი აჩქარდა,
სიტყვები მიფრინავს, ქალაქი არ სძინავს,
ქუჩა არ ჩერდება.
SONY მოდის — კაიფშია ყველა,
როცა მამა სივიაზეა, ვერ ერევა SONY,
ღამე მიდის სწრაფად, მძიმეა ტონი.
SONY მოდის — ყველამ იცის,
ერთი შეხედვა — ყველა ჩუმდება.
ბითი ურტყამს, სიტყვა მიჰყვება,
ღამე მთავრდება, მაგრამ ამბავი რჩება.
სწრაფი ნაბიჯი, სწრაფი სიტყვა,
ტელეფონი რეკავს — „სონი,
სად ხარ?“ კაფიდან ქუჩა,
ქუჩიდან მანქანა,
ერთი ღამე
— ათასი ამბავი.
მაგრამ რაც იწყება
სიცილით, ხანდახან მთავრდება სიჩუმით,
ზოგი იკრიჭება, ზოგი ეცემა,
მამა ელოდება — შვილი არ ბრუნდება.
ეს არაა თამაში, ეს არაა კინო,
ერთი შეცდომა ცვლის მთელ დილას.
ქალაქი იმახსოვრებს ყველა სახელს,
მაგრამ ყველაზე მძიმეა სახლში დაბრუნება.
SONY მოდის — კაიფშია ყველა,
როცა მამა სივიაზეა, ვერ ერევა SONY,
ღამე მიდის სწრაფად, მძიმეა ტონი.
ბითი — ბამ, სიტყვა —
ტაკ, ღამე — წინ,
უკან — აღარ.
Sony-ს სახელი დადის უბანში,
ყველა იცნობს, მაგრამ ფასი აქვს ამბავს.
ფული მოდის, ფული მიდის,
დაკარგული
დრო უკან არ მიდის.
ვიღაც იცინის, ვიღაც ნერვიულობს,
ვიღაც სახლში დაბრუნებას ელოდება.
კაფის კუთხე, დაბალი შუქი,
ქუჩის ხმები, დაძაბული სუნთქვა.
SONY მოდის — ყველა იხედება,
მაგრამ ამ ღამეს ვინ დარჩება?
(შეჩერდი...) შეჩერდი წამით,
მოუსმინე ხმას, ყველა კაიფი არ მთავრდება კარგად.
რაც დღეს ქუჩაში უბრალოდ ამბავია,
ხვალ შეიძლება ოჯახისთვის ტრაგედია გახდეს.
SONY მოდის — კაიფშია ყველა,
ბითი აჩქარდა, გარჟი სავსეა როცა მამა სივიაზეა,
ვერ ერევა SONY,
ღამე მიდის სწრაფად — მძიმე,
მძიმე ტონი! SONY მოდის — ყველამ იცის,
ქალაქი ჩუმდება, ბითი კი მიდის.
ერთი ღამე, ათასი ამბავი,
SONY-ს სახელი რჩება ქალაქის ხმაში.