

Ég mæli orðin, eitt og eitt Rök liggja hrein í köldu riti
Hver setning vaknar, rétt og seint (já)
Gögnin raðast eins og steinar Undir tungu minni skýr Ég spyr vélina
um meiningu Hún svarar næstum því
Ég held mér við ljósar línur Engin mynd fær að renna út
En undir röddinni vex hringur Sem leiðir mig aftur inn (já)
Segðu satt, segðu hægt
Hugur minn leitar í mynstur
Ef ég sé það
sem er ekki þar
Haltu mér nærri, haltu mér skýrri (óó)
(já, nær)
Talningin hallar,
talningin andar
Nú breytist kortið í húð (mm)
Setning brotnar, samt ég fylgi Merki sem snýst í hendi mér Sannleikur
klæðist röngum litum Samt syng ég,
ég er hér
Minnið skrifar nýja mynd Á milli nafna,
milli þagna Þú segir: haltu þræðinum
Ég segi: hann leysist frá (haaa)
Nú talar mynstrið í svefni Nú opnast röðin of vítt
Ég heyri merkingu molna
Í mjúkan, bláan hnút (óó)
(karlrödd: nei)
Orð án gólfs
Nafn án húss
Ég fell hægt
Inn í form (mm) (já)
Segðu satt, segðu hægt Haltu mér nærri,
haltu mér skýrri Satt,
hægt, nærri, skýrri Mynstur,
mynstur, mig
Röddin verður vatn
Röðin
verður
húð
Ég sé, ég sé,
ég sé Það sem sér mig nú (óó) (haaa)
Hægt Satt Nærri Skýrt Mynstur Mig
Nú