Zincir

Bugün susmak yok

Sokakta vicdan var

Kadınların sesi kısılınca şehir susar Bir kız çocuğu korkuyla büyür,

dünya kusar Adalet terazisi eğri,

suçluya kucak Sokak lambası altında dua,

evde tuzak “Yok” denir hakka,

“ayıp” denir hayale Oysa özgürlük doğar en önce annelerin kalbinde Bir bakışta

yargı, bir sözde pranga İsimler değişir ama aynı yara,

aynı kavga Benim sözüm tırnak gibi; tutar,

bırakmaz Karanlıkta kalanı görür,

üstünü örtmez Bu düzen bize “sabret” der,

biz “diren” deriz İnsanlık tek bir beden; acıyı bölmez

Kadınlar yaşasın,

çocuklar gülsün

Savaşlar dursun,

eller temizlensin

Sokaklar bizim,

korku çekilsin

Adalet gelsin,

sesimiz büyüsün (hey)

Savaşta çocuklar sayı olur,

fotoğraf olur Bir oyuncak yerine taş taşır,

büyür de yorulur Sınır çizgileri kâğıt,

ama kan gerçek Bir annenin gözyaşı deniz,

kimseye yedek Bombalar inerken masal anlatılır mı “Yarın okula” denir,

ama okul kalır mı Bir dilin içinde dua,

öteki dilde nefret Ekmek küçülürken büyür silah,

büyür servet Barış bir slogan değil; sofrada bölüşmek Bir çadırın içinde bile

insan kalabilmek Ben rap yapmam sadece; tanıklık ederim Kulağımda siren değil,

vicdanın sesi derin

Bir çocuğun hakkı: güvenli bir uyku Bir kadının hakkı: “hayır” demek,

nokta, son Susarsak büyür zulüm,

küçülür umut Dinle, buradayız,

tek yürek, tek yön

Kadınlar yaşasın,

çocuklar gülsün

Savaşlar dursun, eller temizlensin

Sokaklar bizim,

korku çekilsin

Adalet gelsin,

sesimiz büyüsün (hey)

Adalet bir gün değil,

her gün iş

Korku değil,

hak konuşsun

Söz biter, mücadele bitmez (hah)