Adım Evliya

Sokağın tozu, kasetin tıkırtısı

Adımın üstünde dur, geri sayım başlasın (heh)

Sen “hakikat” dersin, ben gerçekliği tartarım Ayet gibi yazdığını sandın,

ben kelimeyi yakarım Mikrofon minber değil,

burası sokak hesabı Saygıyı dilde ararsın,

icraatın hep sahte kabı Din üstünden prim mi?

Kardeş, o ucuz oyun Benim rapim niyet değil,

disiplin; her barım koyun Kafiyen süslü ama boş,

kulağa çok gelir Sözün ağır değilse,

beat bile seni geri iter (hah)

Ben rapimi inançtan çalmam,

emekten yazarım Sözünle vitrin yapma,

ben işimle parlarım “Dava” diye bağırırsın,

ben susup da vururum Bu beat’te masken düşer,

herkes görür, dururum (hey)

Senin “haram-helal” listende flow’unun yeri yok Niyet anlatıp durursun,

ritminle kavgan bile yok Kalabalık “amin” der,

sen de onu marş sanırsın Ama sahnede tek kalınca,

kelimenle taşlanırsın Benim satır disiplin,

seninki slogan gibi Bir gün rüzgâr ters eser,

kalır elinde boş gibi Kutsalı kalkan yapma,

bu sokak onu sevmez Saygıyı hak et,

yoksa mikrofon seni ezmez (uh)

Ben kimseye fetva vermem,

aynayı tutarım Sözün ağırlık ister,

ben tartıp da sunarım Kutsal olan kalpte kalır,

reklamda değil Rapim ders vermez,

ama yalanı da eğmez,

değil (hmm)

Ben rapimi inançtan çalmam,

emekten yazarım Sözünle vitrin yapma,

ben işimle parlarım “Dava” diye bağırırsın,

ben susup da vururum Bu beat’te masken düşer,

herkes görür, dururum (hey) (hah)

Kaset döner, söz kalır; gerisi rüzgâr Herkes rol yapar da,

gerçek rap kolay mı?

Zor, bak (heh)