Deadweight Soul
म ढोकामा उभिँदै, आफ्नै तौल बोकेर मेरो सासको पछाडि,
एउटा खाली शरीर हिँड्छ
मेरो काँधमा मेरो नै लास,
अझै नबनेको छाला भित्र चिसो कथा,
आँखा भित्र नदेखेको मान्छेले नाम राख्छन्,
म त नामै फेरेको जिउँदो हुँ भन्छु,
तर भित्रैबाट झरेको सडकले सोध्छ,
“कहाँ?” म भन्छु, “अन्त्यतिर” हिँड्दा हिँड्दै म आफैंलाई छाड्दैछु भित्रभित्र (हाहाहा)
म आफैंको पछाडि छु,
तर अघि नै पुगेको आगो छैन हातमा,
तर खरानी बटुलेको
एक सास—एक कदम—एक नाम—एक चोट (आह्ह्ह)
म लास बोकेर हिँड्छु,
म नै मेरो अन्त्य आँखा खोल्दा देख्छु,
भोलि आजकै पन्थ छायाँ होइन,
म आफू नै भारी मेरो नामको मुनि,
मेरो सास नै थारी (ओइ!) (हूँ!)
अस्पतालको उज्यालो, मेरो सपनामा घोचिन्छ म मुस्कान लगाउँछु,
तर दाँतमा रगत जोतिन्छ मृत्यु मेरो सँगै छ,
साथी जस्तो टाँसिएको मेरो छातीमा घडी छैन,
तर समय काटिएको सहरको कान बन्द,
मेरो पाइला ठूलो म हिँडेर देखाउँछु,
कसरी डर हुन्छ धुलो (हूँ)
एकछिन चुप,
सुन—मेरो सासको वजन म जिउँदो छु भनेर,
आफैंलाई नै दण्ड (हम्म्म)
म लास बोकेर हिँड्छु,
म नै मेरो अन्त्य आँखा खोल्दा देख्छु,
भोलि आजकै पन्थ छायाँ होइन,
म आफू नै भारी मेरो नामको मुनि,
मेरो सास नै थारी (ओइ!) (हूँ!)
म ढल्छु, तर बोझले होइन—सत्यले (आह्ह्ह)