Binhi ng Dilim

(shhh) Pakinggan... (ahhh) May panahong payapa.

Luntian ang kagubatan.

At sa bawat binhi...

may buhay... may pag-asa.

Ngunit habang ang kalikasan ay patuloy na nagbibigay...

unti-unti natin itong kinalimutan.

Nakalimutang pangalagaan. Nakalimutang mahalin.

Isa-isang bumagsak ang mga puno.

At kasabay nito...

nawala

ang balanse ng buhay.

At nang mawalan ng ugat ang lupa...

dumilim ang kalangitan. Humagupit ang hangin.

At sa isang iglap...

rumagasa ang baha.

Tinangay ang tahanan.

Tinangay ang pangarap.

Pagkatapos ng unos... katahimikan.

At sa katahimikang iyon...

dumating ang katotohanan.

Hindi kalikasan ang kalaban.

Kundi

ang ating paglimot.

Kaya tayo'y tumindig. Nagkaisa.

Nagtulungan.

Nagtanim.

Bawat binhing inalagaan... ay pag-asang binuhay.

Muling

umawit

ang mga

ibon. Muling huminga

ang kagubatan.

Mula

sa pag-unawa... sumibol ang pagkilos.

Mula sa pagkilos... sumibol ang pagbabago.

Mula sa pagbabago... sumibol

ang pag-asa.

BINHI NG PAGBANGON!