Binhi ng Liwanag

(ssshhh) Pakinggan...

May panahong payapa.

Luntian ang kagubatan.

Malinis ang mga ilog.

At sa bawat binhi...

may buhay.

may pag-asa.

Ngunit habang ang kalikasan ay patuloy na nagbibigay...

unti-unti natin itong kinalimutan.

Nakalimutang pangalagaan.

Nakalimutang mahalin.

Isa-isang bumagsak ang mga puno.

At kasabay nito...

nawala ang balanse ng kalikasan.

At nang mawalan ng ugat ang lupa...

dumating ang kapalit.

Dumilim ang kalangitan. Humagupit ang hangin.

At sa isang iglap...

rumagasa ang baha.

Tinangay ang tahanan. Tinangay ang pangarap.

Pagkatapos ng unos... katahimikan.

At sa katahimikang iyon...

dumating ang katotohanan.

Hindi kalikasan ang kalaban.

Kundi ang ating kapabayaan.

Kaya tayo'y tumindig.

Nagkaisa. Nagtulungan. Nagtanim.

Bawat binhing inalagaan... ay pag-asang binuhay.

Muling umawit ang mga ibon.

Muling huminga ang kagubatan.

Mula sa pag-unawa... sumibol ang pagkilos.

Mula sa pagkilos... sumibol

ang pagbabago. Mula sa pagbabago...

sumibol ang pag-asa.

(ahh) BINHI NG PAGBANGON!