شده بودم افسرده حتی گوشی بیادم
نمیومد پسورده کسی در گوشم میگفت
چطور مسکن هی، بابا بس کن
هی، چقدر بگم از دلمون موندم
تو شک که از هرکی گله
داشت بودم سر هیچ و پوچ
مصرف کردیم فقط مخ بشه آروم
تر میکشیده صدایی تو مغزم تیر
هر عادت میزدم به دستم تیغ
تا اودی رفتم دیدم تهش مقصد
نیست ترسم ریخت هر کاری نشد
بکنم واسم یه تلنگر بود یه
حسی میومد سمتم بیشتر از تنفر
تو انگار بلد بود بود نبود
داشت بمونه تمرکز تو هرچقدرم بشه
بدنم ضعیف قول دادم بمونه قلم
پر زور چقدر پر بود دلمون
پُر شد دلمون قُر بعد داشت
دلمون دُر عشق توی دلمون بُرد
آقا قرق رو بُرد شد دلمون
گُر حاکم کُت شدیم گرفت دلمون
گُر این آهنگ زهر مارمون شد
دلمون کن