پروین خانم

عمل چه کرده‌ام ز سفر باز

آمد

امید آن که بی‌خبر به ناگهان

رود سفر

چو ندارد دیگر دل بندی

به لبش نشنید از لب خندی

چو آنچه یک سپید دم شکفته

شد لبم ز هم چو شنیدم

یارم باز آمد

ز سفر غم‌خوارم باز آمد

همچنان که آغی بر پس از

همه شب می‌دمد سر ناگهان نگار

من چنان مهین و آمد از

سفر من هم

پس از آن دوری بعد از

غم محجوری یک شاخه گل بردم

به برش یک شاخه گل بردم

به برش دیدم

که نگار من سرخوش

ز کنار من بگذشت و ببرد

یار دیگرش بگذشت و ببرد یار

دیگرش

وای

از آن گلی که دست من

بود

خاموش و یک جهان سخن بود

خاموش و یک جهان سخن بود

گل

که شهره شد به بی‌وفایی

ز دیدن چنین جدایی

ز غصه پاره پیرهن بود

ز غصه پاره پیرهن بود

امید جانم ز سفر باز آمد

چه کرده‌ام ز سفر باز آمد

امید جانم ز سفر باز آمد

چه کرده‌ام ز سفر باز آمد