Tiyoman’ın Ateşi

(hmmmm) Bir geceydi…

uzun bir yol vardı

Karanlığa gömülmüş bir araba sessizce ilerliyordu

İki küçük çocuk korkusuzca gülüyordu

Kaderin son satırı yazdığını bilmiyorlardı

Çarpışma karanlığın içinden ansızın geldi

Ne bir çığlık vardı ne de bir ses…

Birini aldılar… diğeri küllerin arasında kaldı Gözlerini açtı… ama geriye yalnızca sessizlik

kaldı Kardeşinin adını kalbine gömdü Ve ömrü boyunca

kayıp yarısını aradı.

Tiyoman…

Tiyoman Neredesin kardeşim? Seni yüzlerde,

şehirlerde, limanlarda aradım

Çünkü kan,

aklın unuttuğunu hatırlar Ve ruh,

seni görmeden önce bile tanır.

Tiyoman… Tiyoman Seni hiç bırakmadım İstanbul’dan Bodrum’a kadar yürüdüm O

gecenin bıraktığı küller

Bir gün sönmeyen ateşe dönüşecek.

Yalnız büyüdü…

Solmuş bir fotoğrafa sarılarak

Ve gözlerinde cevapsız kalan bir soru vardı İnsanların arasında yaşadı

But hep onlardan uzaktı

Sanki yıllar önce çalınmış kalbini arıyordu.

Diğeri ise gösterişli bir evde büyüdü But duvarları görünmeyen bir hapishaneydi İnsanlara

gülümsüyordu Fakat içindeki kırıkları saklıyordu Sanki ruhu

Adını bilmediği birini çağırıyordu.

Karşılaştılar… Ama gerçeği bilmiyorlardı

Kalpleri gözlerinden önce titredi

Biri öfkeliydi

Çünkü hissettiklerini anlayamıyordu

Diğeri sustu

Çünkü ruhu her şeyi hatırlıyordu.

Sonra o geldi… Bodrum rüzgârı gibi usulca

Gözlerinde saklı bir sır vardı Kalbi yalnızca huzur arıyordu Onu sevdi… Yolun

ateşten geçtiğini bile bile O da sevdi… Ama sessizliğinin ardında

ne saklı olduğunu bilmiyorlardı.

O geceyi çaldığını sanan kişi… Bil ki…

Kan unutmaz

Gerçek ölmez

Onları aynı yerde yeniden buluşturan sendin

Ama fark etmedin… Kendi mezarını kendi ellerinle kazıyordun.

Artık küller uyanıyor Artık kardeş Kardeşini gözlerinde görüyor Ama gerçeği nasıl söyleyecek?

Kaybolmuş bir ruha adını nasıl geri verecek?

Gerçek merhametli değildir Önce yaralar… Sonra iyileştirir Ama sessizlik Bütün yaralardan daha

ağırdır Ve kan… Onları ayıran

her şeyden daha güçlüdür.

Tiyoman… Tiyoman

Neredesin kardeşim? Seni yüzlerde,

şehirlerde, geçen yıllarda aradım Çünkü kan,

aklın unuttuğunu hatırlar Ve ruh,

seni görmeden önce bile tanır.

Tiyoman… Tiyoman Seni sonunda buldum

Ama sana uzanan yol Hâlâ uzun… Hâlâ acı dolu… O gecenin bıraktığı

küller Sonsuza dek sönmeyecek bir ateş olacak.

Tiyoman… Ben buradayım… Beni bekle…