Letter to Mom

Odeszłaś na otchłani pustkę,

Podążyłaś za wezwaniem.

Na krańcu świata

otworzyłaś rajską furtkę

Bo nowe dostałaś

zadanie.

Na brzegu morza

Zapaliłaś swą pochodnię ciemną,

By nikt Cię już nie szukał,

Przytrzymasz palec przy swych ustach,

Żeby nikogo już nie słuchać.

Nie jesteś już na wyciągnięcie dłoni

I nie wskrzeszasz mnie swym głosem,

Gdy spływa po mej ziemskiej skroni

Kolejna kropla troski.

Już nie podnosisz mnie na duchu

I nie mówisz że kłopoty,

to tylko marna garstka puchu,

a całe zło to śmieszne psoty.

Zamknełaś za sobą furty życia,

Odrzucasz nasze ziemskie szepty,

Bym zniknął w Twoich zmysłach

już na zawsze i na całe wieki...

Wierzę że

to nie koniec

że spotkamy się na Twym brzegu

i że kiedyś od twej pochodni,

zapalę swą

pochodnię ciemną

Poprowadzisz mnie za rękę

tak jak dziecko w nieznany świat

I pogładzisz mnie po głowie

mówiąc że

zaczynamy nasz nowy wspólny czas I gdybyś kiedyś

usłyszała to zdanie

To błagam Cię ze wszystkich sił,

Zerknij na to moje wezwanie

i pomóż..., Abym z Twą pomocą nadal żył...

Abym z Twą pomocą tutaj żył...

Mamo...