Dopóki Serce Idzie
Nie wszystko wyszło tak,
jak miało wyjść, nie każda droga prowadziła wprost.
Nieraz człowiek musiał zgubić własny rytm,
żeby pośród ciszy usłyszeć swój głos.
Są takie chwile, gdy brakuje słów,
a każdy krok kosztuje więcej niż zwykle.
Lecz nawet kiedy życie rzuca nas na bruk,
coś w środku krzyczy:
jeszcze nie zniknę!
Bo najciemniejsza noc też kiedyś traci moc.
Wystarczy jeden znak, by znów uwierzyć,
że…
Dopóki serce mówi: „idź”,
dopóki płonie w środku świt,
nie jest za późno,
żeby żyć, nie jest za późno,
żeby śnić! Niech się kończy to,
co musi, niech odpływa żal i strach.
Jeszcze tyle dróg przed nami…
Choć wiatr w oczy wiał i parzył mróz,
pisaliśmy własną historię z blizn.
Każdy kolejny dzień to nowy stół,
przy którym siadasz, by nie czuć nic.
Lecz pod popiołem tli się iskra wciąż,
starte kolana nie znaczą,
że to kres. Zaciskasz pięści,
gdy uderza grom, wiesz doskonale,
ile wart ten bój jest.
Bo najciemniejsza noc
też kiedyś traci moc.
Wystarczy jeden znak, by znów uwierzyć,
że…
Czasem trzeba stracić wszystko,
żeby wolnym stać się znów.
Kiedy stoisz nad urwiskiem,
słyszysz cichy szept bez słów.
Dopóki serce mówi: „idź”,
dopóki płonie w środku świt,
nie jest za późno,
żeby żyć, nie jest za późno,
żeby śnić! Niech się kończy to,
co musi, niech odpływa żal i strach.
Jeszcze tyle dróg przed nami!
Jeszcze tyle dróg przed nami… (idź… idź…)