Gravel and Smoke

Znowu mówią mi, że czas najwyższy zwolnić,

Że świat pędzi, a ja stoję gdzieś z boku.

A ja po prostu

nie chcę się z nikim gonić,

Wolę swój rytm i pewność w każdym kroku.

Nie szukam braw na jarmarku próżności,

Mam swój azyl, cztery struny i dym.

W tej mojej małej,

ciasnej wolności, Jestem u siebie – i dobrze mi z tym.

Możecie mówić, że wypadłem z gry,

Że moje ścieżki

prowadzą donikąd. Lecz ja mam swój puls,

ja mam swoje sny,

I nie kłaniam się żadnym modnym publikom.

Autsajder? Może.

Tak to już jest,

Gdy wolisz prawdę od tanich gestów.

To mój własny, twardy,

życiowy test, Bez publiczności

i zbędnych manifestów.

W radiu znów grają plastikowe sny,

Ktoś komuś wmawia, jak ma dzisiaj żyć.

A ja pod prąd,

przez te szare dni,

Próbuję po prostu sobą tu być.

Kiedy mnie boli, to zmieniam to w dźwięk,

Kiedy się śmieję – to z samej góry.

Wyrzucam z siebie

ten dawny lęk, I klangiem basu przebijam chmury.

Możecie mówić, że wypadłem z gry,

Że moje ścieżki

prowadzą donikąd.

Lecz ja mam swój puls,

ja mam swoje sny,

I nie kłaniam się żadnym modnym publikom.

Autsajder? Może.

Tak to już jest,

Gdy wolisz prawdę od tanich gestów.

To mój własny, twardy,

życiowy test,

Bez publiczności

i zbędnych manifestów.