

Στον ήλιο των Κυθήρων ξυπνάω το πρωί αρμύρα στο αεράκι και χώμα
στο κορμί
απ’ τον Καψάλη ως το Μυλοπόταμο ακούω τη θάλασσα να λέει τον
νόμο
Τα βράχια λένε ιστορίες παλιές
πειρατές, καράβια, προσευχές κι εγώ με μια κιθάρα στην ακτή λέω πως
η ελευθερία είναι εδώ,
όχι εκεί
Κύθηρα, Κύθηρα, ρίζες βαθιά στη γη
ο άνεμος φυσά
και παίρνει τη φωνή Κύθηρα,
Κύθηρα, νησί της καρδιάς στο κύμα βρίσκω δρόμο να ξεχάσω ό,τι πονάς
Στου Αβλέμονα το λιμάνι κάθεται ο χρόνος κανείς δεν βιάζεται,
κανείς δεν είναι μόνος ο ήλιος πέφτει πίσω απ’ τα βουνά και
το νησί μιλά χωρίς πολλά Στο Καλάδι τα νερά είναι καθαρά
σαν καθρέφτης που θυμίζει ποιος είσαι στ’ αληθινά κι όταν η νύχτα
σκεπάσει τη γη οι γρύλοι τραγουδούν σαν παλιά reggae φωνή Κύθηρα,
Κύθηρα, ρίζες βαθιά στη γη ο άνεμος
φυσά και παίρνει τη φωνή Κύθηρα,
Κύθηρα, νησί της καρδιάς στο κύμα βρίσκω δρόμο να
ξεχάσω ό,τι πονάς Δεν θέλω πόλεις με φώτα πολλά θέλω τη θάλασσα
να μιλά σιγανά
ένα ρυθμό σαν παλιό dub bass και την ψυχή μου να βρίσκει
place Κύθηρα, Κύθηρα, ρίζες βαθιά στη γη ο άνεμος φυσά και παίρνει
τη φωνή Κύθηρα, Κύθηρα,
νησί της ψυχής εκεί που ο χρόνος σταματά και απλά ζεις