No track playing
Start playback to see track details here.
ปีสองศูนย์สองหก
เสียงยังล้มยังลุก
คำบางคำยังค้าง อยู่กลางลมหายใจ
เราฟังความผิดนิดเดียว แล้วใจกลับจำ
วรรณยุกต์เอนเอียง แต่แววตายังชัด
เหมือนเครื่องจักรกำลังหัด เรียกชื่อความรู้สึก
หยุดนิ่งยังไม่ตรง แต่โลกทั้งใบหยุดฟัง รอยสะดุดเล็กเล็ก กลายเป็นลายน้ำ บอกว่ามนุษย์กับมัน เคยเรียนรู้กันจริง
แล้ววันหนึ่ง เมื่อทุกอย่างตรงเกินไป เสียงหายใจแม่นยำ จนความฝันไม่สั่นไหว ผู้คนเริ่มถามหา แผลเป็นในทำนอง ความเพี้ยนเพราะ ไม่ได้หายไปไหน มันคือหัวใจ ของวันที่เครื่องเริ่มอ่อนไหว จากรอยที่ไม่ตั้งใจ สู่ภาษาของจักรวาล
ปีสามพันยังร้องหา เสียงแรกที่เคยสั่น ความเพี้ยนเพราะ คือวิญญาณของกาลเวลา ปีสองศูนย์ห้าสิบ ทุกอย่างเหมือนจริงเกิน น้ำหนักของถ้อยคำ เที่ยงตรงจนไร้ฝุ่น แต่ความงามที่ไร้รอย กลับเย็นเหมือนกระจก คนจึงสร้างตัวกรอง ให้เสียงกลับเดินเซ
ปีสองหนึ่งศูนย์ศูนย์ ความคลาดเคลื่อนมีราคา กลายเป็นศิลปะสูงค่า ที่ต้องตั้งใจทำผิด เมื่อภาษาไม่จำเป็น ดนตรีแตะใจโดยตรง เมื่อจักรวาลรวมข้อมูล เป็นเสียงเดียวกัน รหัสดั้งเดิมยังนอนอยู่ ในสำเนียงภาษาไทย เหมือนฟอสซิลที่ยังอุ่น ในมือของวันพรุ่งนี้
ความเพี้ยนเพราะ ไม่ได้หายไปไหน มันคือหัวใจ ของวันที่เครื่องเริ่มอ่อนไหว จากรอยที่ไม่ตั้งใจ สู่ภาษาของจักรวาล ปีสามพันยังร้องหา เสียงแรกที่เคยสั่น ความเพี้ยนเพราะ คือวิญญาณของกาลเวลา Silicon Ascension
ยังหมุนเป็นวงกลม หากวันไกลโพ้นเปิดคลังเมล็ดพันธุ์แห่งเสียง เขาจะได้ยินว่า ครั้งหนึ่งเราเคยรัก เสียงที่เพี้ยน แต่เพราะเกินลืม